اي مهر جهان آرا جانم به فداي تو

 

اي نور دل زهرا دل محو ولاي تو

 

غايب ز نظرگشته آن چهره چون ماهت

 

باز آي كه دل گشته محزون ز خفاي تو

  

 

ویرانه نه آنست که جمشید بنا کرد

ویرانه نه آنست که فرهاد فرو ریخت

ویرانه دل ماست که هر جمعه به شوقت

صد بار بنا گشت و دگر بار فرو ریخت