اى مولاى! من اين تويى كه منت نهادى و اين تويي كه نعمت دادى

اين تويى كه احسان فرمودى اين تويى كه نيكى كردى

اين تويى كه فزونى بخشيدى اين تويى كه كامل كردى

اين تويى كه روزى دادى اين تويى كه توفيق دادى

اين تويى كه آمرزيدى، اين تويى كه ناديده گرفتى

اين تويى كه شفا دادى، اين تويى كه عافيت دادى

و اما من اى معبودم !

اين منم كه خطا كردم ،اين منم كه (به بدى ) همت گماشتم

اين منم كه غفلت ورزيدم ،اين منم كه فراموش كردم

اين منم كه وعده دادم واين منم كه خلف وعده كردم

خدايا به من دستور دادى و من نافرمانى كردم

و نهى فرمودى ولى من نهى تو را مرتكب شدم

خدايا اين خوارى من است كه پيش رويت عيان و آشكار است ...

از تو خواهم كه مرا به خود برسانى

پس به نور خود مرا بر ذاتت راهنمائى فرما

و به يادآر مرا با بندگى صادقانه در پيش رويت...

«فرازي از دعاي عرفه امام عاشقان اباعبدالله (ع)»